Burdan Bakınca

Bu hafta kısa bir yazı yazacağım.
Atalarımız der ki: "Lafın tamamı, affedersiniz, aptala söylenir."
Bir tepenin zirvesine çıktığınızda ovadaki insanları küçük görürsünüz. Doğanın kuralıdır; yoksa sizin yücelip insanların veya varlıkların küçülmesi değildir. 
Yani keramet sahibi değilsiniz. 
Tamamen doğal bir olaydır ve herkes için geçerlidir…
Fakat günümüzde bunu "Ben çıktım ve bulunduğum yer bana bu imkanı ve imtiyazı sağladı" yanılgısına çevirenler var. 
Buna bir iki tane de yancı eklenir: "Bravo müdür, başardın! Burayı hakkettin!" alkışları eklenirse... 
Ki Sigmund Freud buna id, ego, en ilkel bilinç dışı ego der…
Sonra bir iki ara gaz ve menfaat çevreleri ile toplum ve sosyal yapıdan uzaklaşan, kendini önemli ön burjuva sınıfına dahil görme...
 Freud buna da ego der; dış dünya ile bağlantı kuran kişilik.
"Sen daha yükseklere layıksın, ole ala luya" anlamlı anlamsız katıksız birkaç snop sözcük ile şişirilen kişilik... 
Artık sınıf atlama ve süper egoya geçiş ve protokol barikatları ile toplum ve sosyal sınıfsal ayrışmaya gitme zamanıdır…
Güle güle, yolun bahtın açık olsun! Artık geriye dönme, halka karışma hayal ve gereksizdir. Var olduğu toplumdan, yapıdan kopma, savrulma, kişilik bozuklukları… 
Toplumumuzda az olmayan örneklerle doludur…
Bir de buna sosyal medya ve kendini çok çok akıllı hissettiren yapay zekayı ekleyin; nasıl savruluyoruz…
Peki ne yapmalıyız…
O tepenin başına çıktığımızda bilim ışığında bir eğitim almış olsaydık, uzaktaki cisimlerin küçük görüneceğini öğrenmiş olurduk… 
Şakşaklar, yancılar, snop sözler bizi yanıltmaz ve tepelerden daha yüksek dağların zirvelerinde insanların olduğunu bilir, ona göre davranırdık… 
Yani haddimizi, hududumuzu ve yerimizi anlardık…
(İd, ego ve süperego, Sigmund Freud’un insan kişiliğini açıklamak için öne sürdüğü yapısal psişe modelinin üç temel parçasıdır. İçerik bununla çok ilgili değil takılmayın…)
Vesselam…
Kalın sağlıcakla.