Betonun Gölgesinden Toprağın Kucağına Giden Yoldaki Kurallar

İlkbaharın gelişiyle birlikte köy yolları yeniden hareketlenir. Kış boyunca kapalı kalan evlerin kapıları açılır, bahçelerde çapalar vurulur, ocaklar tüter, çocuk sesleri yeniden sokaklara karışır. Şehirlerin kalabalığından bunalan birçok insan için köy, huzurun ve doğallığın adresidir.

Ancak köye gelmek yalnızca evin kapısını açıp yazı geçirmek değildir. Köy hayatı, kendine özgü kuralları olan bir yaşam biçimidir. Doğanın dengesine, komşuluk hukukuna ve ortak yaşam kültürüne uyum sağlamayı gerektirir.

Şehirde alışık olunan birçok davranış kırsalda farklı sonuçlar doğurabilir. Bir poşetin rastgele atılması, bir dereye bırakılan atık, gelişigüzel yakılan bir ateş ya da başıboş bırakılan bir hayvan; yalnızca bir kişiyi değil bütün çevreyi etkiler. Çünkü köyde hayat doğayla iç içedir ve yapılan her hareketin yankısı vardır.

Özellikle su kaynakları konusunda daha dikkatli olunmalıdır. Birçok köyde içme ve kullanma suyu sınırlıdır. Musluklardan akan suyun sonsuz olmadığı unutulmamalıdır. Gereksiz su tüketimi, yaz aylarında bütün köyün sıkıntı yaşamasına neden olabilir.

Doğaya bırakılan plastikler, cam şişeler ve evsel atıklar yalnızca görüntü kirliliği oluşturmaz. Toprağa, suya ve hayvanlara zarar verir. Bir cam parçasının yıllarca doğada kaldığı, bir plastik atığın ise onlarca yıl yok olmadığı bilinmelidir. Bize temiz emanet edilen doğayı kirli bırakmak gelecek nesillere yapılacak en büyük haksızlıklardan biridir.

Köy yaşamının temel taşlarından biri de komşuluk kültürüdür. Gürültü yapmak, çevreyi rahatsız etmek, ortak kullanım alanlarını sahiplenmek ya da müşterek işlerden uzak durmak köyün huzurunu bozar. Çünkü köyde insanlar birbirini yalnızca yazın değil, hayat boyu tanır. Burada ilişkiler günlük değil, nesiller boyudur.

Bir başka önemli konu ise yangın riskidir. Özellikle ilkbahar sonu ve yaz aylarında dikkatsizce yakılan bir ateş, atılan bir sigara izmariti veya kontrolsüz temizlik yangınları büyük felaketlere dönüşebilir. Bir ağacın büyümesi yıllar sürerken yanması birkaç dakika sürmektedir.

Kırsal yaşamın en büyük öğretmeni doğadır. Doğa bize ihtiyacımız olanı verir ama karşılığında saygı bekler. Toprağı yorarsak verimini kaybederiz, suyu israf edersek susuz kalırız, çevreyi kirletirsek temiz hava ve temiz yaşamı kaybederiz.

Köyler yalnızca evlerin bulunduğu yerler değildir. Köyler; kültürün, emeğin, dayanışmanın ve doğayla uyumlu yaşamın merkezleridir. İlkbaharla birlikte köylerine dönen herkesin bu bilinçle hareket etmesi, hem ortak yaşam huzurunu koruyacak hem de gelecek nesillere daha yaşanabilir bir çevre bırakacaktır.

Unutulmamalıdır ki doğa bizim mülkümüz değil, bize emanet edilmiş ortak yuvamızdır. Emanete sahip çıkmak ise hepimizin sorumluluğudur.