GÜRÜLTÜLÜ VELİLER ANNELER

“Bir Neslin Sessiz Mimarları ve Bugünün Gürültülü Velileri”

Bazı anneler vardır…

Ne diploması vardır ne pedagojik sertifikası…

Ne çocuk gelişimi kitabı okumuştur ne de psikolog kapısı aşındırmıştır.

Ama öyle bir nesil yetiştirmiştir ki; o çocuklar profesör, kaymakam, öğretmen, memur, esnaf olmuş… En önemlisi de insan olmuş.

Okuma yazma bilmeyen…

Pedagoji nedir bilmeyen…

Ergenlik psikolojisini kitaplardan değil, hayatın içinden öğrenen…

Birden fazla çocuk büyüten o anneler…

Ama o çocukların her biri en az ilkokul mezunu, hayata tutunmuş, ayakta duran insanlar. Daha da önemlisi; dürüst, harama el uzatmayan, büyüğüne saygı, küçüğüne sevgi gösteren, edep ve ahlak sahibi bireyler…

Bugün dönüp bakıyoruz…

Her şey var.

Kitaplar var.

Uzmanlar var.

Seminerler var.

Uygulamalar, videolar, rehberler var…

Ama eksik olan bir şey var: Samimiyet ve sorumluluk.

Eskiden anneler öğretmene akıl vermezdi.

“Hocam çocuğum tuvalete böyle gitmeli, şöyle beslenmeli, şöyle davranmalı…” demezdi.

Çünkü öğretmene güvenirdi.

Kendi sorumluluğunu da bilirdi.

Çocuk evde terbiye edilir, okulda eğitim alırdı.

Bugün ise roller karışmış durumda.

Veliler, öğretmenlik yapmaya çalışıyor…

Çocuklar, sorumluluk almaktan kaçıyor…

Her sorun bir “uzmana havale” ediliyor…

Elbette uzmanlık kötü değildir. Psikolojik destek gereksiz değildir. Ama her şeyi dışarıdan beklemek, insanın kendi sorumluluğunu unutmasına yol açıyor.

Bir çocuk sadece bilgiyle değil, örnekle yetişir.

Bir çocuk sadece kitapla değil, karakterle büyür.

Sanki dünyada çocuk doğurmuş tek kadın gibi bir de ilahi muamele bekleyenler var…

"Armut dalından uzağa düşmüyor; kibri rehber edinenlerin nesli de bencil ve emeksiz yaşamaya meyilli oluyor. Hayatın zorluklarına karşı hiçbir becerisi olmayan, sadece 'isteyen' ve 'tüketen' bu sorumsuz neslin büyümesi korkutucu. Allah sonumuzu hayreylesin."

Bizim annelerimiz akademik anlamda belki çok şey bilmiyordu…

Ama doğru olanı yaşıyordu.

Yalan söylemezdi.

Kul hakkı yemezdi.

Kimseye ukalalık yapmazdı.

“Ben bilirim” demezdi ama doğruyu yapardı.

Bugün ise bilgi arttıkça, tevazu azaldı.

Veliler önce şunu sormalı kendine:“Ben nasıl bir insanım?”

Çünkü çocuk, sizin anlattığınız değil…Sizin yaşadığınız insan olur.

Belki de mesele şu:Bir çocuğu büyütmek için önce insan olmak gerekir.

Ve bazı anneler…

Hiç kitap okumadan, Hiç seminer almadan,

Hiç konuşmadan…Bunu başarmıştı.

Neden anne…

Bir erkeği eğitirseniz bir insan yetiştirirsiniz…
Ama bir kadını eğitirseniz…
Bir milleti inşa edersiniz. O yüzden eğitimde önce kadınlar….

Babalar mı…
Onlar da törenin direğidir…

Onu da başka bir yazıda konuşalım inşallah…

Kalın sağlıcakla….