Öğretmen Ders Verir

Meslek hayatımın artık son yıllarındayım. Rabbim hayırlısıyla emekliliği de nasip ederse, geriye dönüp baktığımda eğitim adına çok şey gördüğümü, hâlâ da görmeye devam ettiğimi söyleyebilirim.

Türkiye'de eğitim sistemi, Cumhuriyet'in ilk yıllarından bugüne kadar pek çok değişim ve dönüşüm yaşadı. Kanunlar, yönetmelikler, sınav sistemleri, öğretim programları ve uygulamalar defalarca yenilendi. Aslında bunun kendisi doğal bir süreçtir. Çünkü eğitim durağan değildir; bilimsel gelişmeler, teknolojik ilerlemeler ve toplumsal ihtiyaçlar doğrultusunda sürekli kendini yenilemek zorundadır. Eğitimin değişmesine kategorik olarak karşı çıkmak da, hiçbir değişikliği sorgulamadan doğru kabul etmek de sağlıklı bir yaklaşım değildir.

Ancak eğitimde yapılacak her reformun yalnızca iyi niyetli olması yetmez. Bilimsel verilere dayanması, sahada uygulanabilir olması ve toplum tarafından anlaşılabilir, benimsenebilir bir zemine oturması gerekir. Aksi hâlde en iddialı düzenlemeler bile beklenen başarıyı sağlayamaz.

Yakın tarihimize baktığımızda harf inkılabından köy enstitülerine, bitişik eğik yazı uygulamasından TEOG, LGS ve YKS gibi sınav sistemlerine kadar birçok önemli değişiklik görüyoruz. Bu uygulamaların her biri kendi dönemi içinde farklı gerekçelerle hayata geçirilmiştir. Bunların tarihî ve toplumsal değerlendirmesi elbette tarihçilerin, eğitim bilimcilerin ve hukukçuların ortak çalışma alanıdır. Ancak bugün çıkarılması gereken temel ders şudur: Eğitim politikalarının mümkün olduğunca geniş katılımlı istişarelerle, bilimsel araştırmalarla ve uzun süreli saha uygulamalarıyla şekillendirilmesi, başarı ihtimalini artıracaktır.

Kanaatimce eğitimde "yap-boz" algısı oluşturan sık değişikliklerden kaçınılmalıdır. Bir uygulama hayata geçirilmeden önce pilot çalışmalar-ki objektif ve bilimsel- yapılmalı, öğretmenlerin, akademisyenlerin, velilerin ve ilgili tüm paydaşların görüşleri alınmalıdır. Eğitim, deneme-yanılma alanı değil; nesillerin geleceğini şekillendiren stratejik bir alandır.

Son günlerde yeniden gündeme gelen ve görevdeki öğretmenleri de kapsayacağı ifade edilen akademi ve mesleki gelişim tartışmalarını da bu çerçevede değerlendirmek gerekir. Mesleki gelişim elbette gereklidir. Bilimsel yenilikleri takip etmek, teknolojiyi etkili kullanmak ve kendini sürekli geliştirmek öğretmenlik mesleğinin ayrılmaz bir parçasıdır.

Bununla birlikte, kariyerinin son basamağına ulaşmış, yıllarını sınıfta geçirmiş, binlerce öğrenci yetiştirmiş uzman ve başöğretmenlerin bilgi ve tecrübelerinden nasıl yararlanılacağı konusu da en az verilecek eğitim kadar önemlidir. Bu süreçler planlanırken, öğretmenlerin mesleki birikimine saygı gösteren, onları yalnızca eğitim alan değil aynı zamanda bilgi ve deneyim aktaran kişiler olarak gören bir yaklaşım benimsenmelidir.

Eğitim sistemleri ancak tecrübe ile bilimi, değişim ile toplumsal kabulü, yenilik ile istikrarı birlikte taşıyabildiğinde kalıcı başarıya ulaşabilir. Çünkü eğitim sadece bugünü değil, yarını da inşa eder.
 Bu nedenle atılan her adımın, günü kurtarmaktan çok gelecek nesilleri güçlendirmesi en büyük temennimizdir.
Ders verene ders vermek duygusal ve sosyal sebeplerle ve kişilerle değil bilimsel verilerle yapılmalıdır…

Kalın sağlıcakla…